Home / Posts / Πόσο εκτεθειμένοι στο θόρυβο είναι οι ηχολήπτες; (μέρος 2ο)

Πόσο εκτεθειμένοι στο θόρυβο είναι οι ηχολήπτες; (μέρος 2ο)

Μουσική vs θόρυβος

 

   VS  

 

Τα τελευταία 30 χρόνια γίνονται έρευνες σχετικά με την έκθεση σε δυνατή μουσική. Το ερώτημα είναι αν η δυνατή μουσική οδηγεί σε απώλεια ακοής (MIHL: music-induced hearing-loss), η οποία σχετίζεται με την απώλεια ακοής λόγω θορύβου (NIHL: noise-induced hearing loss).

Στο α’ μέρος του άρθρου παρουσιάστηκαν έρευνες που σχετίζονται με την απώλεια ακοής λόγω έκθεσης σε δυνατούς ήχους ή φασαρία στον εργασιακό χώρο.

Η παρουσίαση συνεχίζεται με μελέτες που αφορούν τις συνέπειες της δυνατής μουσικής στην ακοή (οι πληροφορίες βασίζονται στο άρθρο Daily NoiseExposure of Audio Engineers).

Ισχύουν άραγε τα ίδια αποτελέσματα και στις δύο περιπτώσεις ήχων – θορύβου και μουσικής;

Από τους πρώτους που μελέτησαν τις συνέπειες της έκθεσης σε δυνατή μουσική ήταν οι Axelsson και Lindgren (Pop music and hearing– 1981 και Does pop music cause hearing damage?– 1977). Ο πληθυσμός που μελέτησαν περιελάμβανε μουσικούς, djs, γραφεία παραγωγής, manager’s καλλιτεχνών και ηχολήπτες ζωντανών θεαμάτων.

Διαπίστωσαν ότι η απώλεια ακοής εμφανίζεται στο 13 έως 30% του δείγματος. Όπως μπορούμε να δούμε στην εικόνα 1, παρατηρείται μείωση της ακουστικής ευαισθησίας στα υποκείμενα της έρευνας σε σύγκριση με τη φυσιολογική.

Ποια είναι η σχέση αυτών των αποτελεσμάτων με τα ευρήματα της έρευνας των Kvaerner,Engdahl, Arnessen, and Mair (βλ. μέρος α΄ άρθρου) για τους εργάτες σε εργοστάσιο επεξεργασίας σιδήρου;

Η ακουστική ευαισθησία μειώθηκε στις ίδιες συχνότητες (4 και 6 kHz) και στις δύο κατηγορίες εργαζομένων.

 

Αυτή η παρατήρηση αποδεικνύει ότι η παρατεταμένη ή επαναλαμβανόμενη έκθεση σε δυνατή μουσική σε συνηθισμένες παραστάσεις και περιβάλλοντα όπου μπορεί κανείς να ακούσει μουσική μπορεί να έχει τα ίδια αποτελέσματα με την έκθεση σε θόρυβο σε βιομηχανικούς χώρους εργασίας.

 

Εικόνα 1. Ακουόγραμμα που απεικονίζει το μέσο όρο 69 υποκειμένων που ελέγχθηκαν στην έρευνα των Axelsson και Lindgren. Παρατηρείται μείωση της ακουστικής ευαισθησίας, αν συγκριθεί με τη φυσιολογική ακοή.

 

Το 1972 οι Barry και Thomas διεξήγαν την έρευνα με τίτλο A clinical study to evaluate rock music, symphonic music and noise as sources of acoustic trauma” για να βρουν εάν ο θόρυβος και η δυνατή μουσική οδηγούν σε παρόμοια επίπεδα προσωρινής απώλειας ακοής (TTStemporary threshold shift). Μετά από έκθεση 60 λεπτών της ώρας σε  95 dB (linear) λευκού θορύβου (white noise), rock μουσικής ή συμφωνικής μουσικής  τα υποκείμενα είχαν υψηλότερα επίπεδα προσωρινής απώλειας ακοής στο θόρυβο από ότι στα δύο είδη μουσικής. Στις χαμηλές συχνότητες (750 – 2000 Hz) τα αποτελέσματα ήταν ίδια περίπου και για τα 3 ηχητικά ερεθίσματα. Όμως στις υψηλές συχνότητες (2 – 5 kHz) τα αποτελέσματα ήταν 3 ως 7 dB υψηλότερα για το ερέθισμα του θορύβου. Επιπλέον, βρήκαν σημαντική απόκλιση μεταξύ των ατόμων αλλά συνέπεια σε κάθε άτομο.

Δηλαδή, εάν ένα άτομο έχει υψηλή προσωρινή απώλεια ακοής σε ένα από τα ερεθίσματα, τότε έχει και για τα άλλα δύο.

Ενδιαφέρον έχει, ότι πολλά υποκείμενα διαμαρτυρήθηκαν ότι η συμφωνική μουσική ήταν πολύ δυνατή, παρόλο που και τα τρία ερεθίσματα είχαν το ίδιο επίπεδο έντασης.

Αξίζει να σημειωθεί σχετικά με τη έρευνα των Barry και Thomas, ότι το ερέθισμα θορύβου που χρησιμοποίησαν στην έρευνα περιείχε ίση ενέργεια σε κάθε ζώνη (band) και επομένως είχε μεγαλύτερο περιεχόμενο ενέργειας στις ζώνες υψηλής συχνότητας σε σύγκριση με τα δύο άλλα ερεθίσματα, της συμφωνικής και της ροκ μουσικής. Επίσης, η έρευνά τους τεκμηριώνει την συγκαλυμμένη φύση της έκθεσης σε υπερβολικό θόρυβο, καθώς παρόλο που ο θόρυβος περιείχε μεγαλύτερη ενέργεια στις φασματικές ζώνες, γεγονός που συνδέεται με την ακουστική κόπωση, πολλά από τα υποκείμενα αποκοιμήθηκαν ενώ άκουγαν αυτό το ερέθισμα. Όπως σημειώνουν οι ίδιοι οι Barry και Thomas, το συγκλονιστικό είναι ότι τα υποκείμενα γενικά βρήκαν λιγότερο ενοχλητικό το εν δυνάμει πιο επικίνδυνο ερέθισμα.

Το 1995 ο Dibble στο άρθρο του με τίτλο “Hearing loss and music έκανε μία ανασκόπηση των ερευνών που σχετίζονται με την απώλεια ακοής λόγω θορύβου ή μουσικής.   Υποστήριξε ότι η μουσική δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το βιομηχανικό θόρυβο. Αξίζει να αναφερθούμε, επίσης, σε μία υποκειμενική του παρατήρηση, ότι εξ αιτίας του περιεχομένου των συχνοτήτων, δεν αισθάνεται στρες όταν ακούει μουσική σε μέσο επίπεδο πάνω από  100 dB, ενώ αισθάνεται με βιομηχανικούς θορύβους πάνω από  92 – 96 dB-A.

Λόγω διαφορών στο φασματικό περιεχόμενο, παροδικών εναλλαγών και άλλων ακουστικών παραγόντων, εάν συγκριθούν με ορισμένα είδη θορύβου, τα αισθητήρια όργανά μας μπορεί να ανεχθούν υψηλότερα επίπεδα έντασης μουσικής πριν συμβεί κάποια βλάβη.

Εάν αυτό αληθεύει για το γενικό πληθυσμό των ανθρώπων που ασχολούνται με τον ήχο, είναι πιθανό τα άτομα αυτά να είναι πιο επιρρεπή στο να εκθέσουν τον εαυτό τους σε υψηλότερα επίπεδα μουσικής για μεγαλύτερη χρονική περίοδο, ακριβώς επειδή το βρίσκουν λιγότερο ενοχλητικό απ΄ότι θα έβρισκαν το θόρυβο.

 

Έρευνες σε μουσικούς

 

Τα τελευταία χρόνια έγιναν έρευνες που εξετάζουν την απώλεια ακοής σε μουσικούς.(Αμερική)

Αν και δεν έχουν όλες την ίδια μεθοδολογία, οι περισσότερες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι υπάρχει υψηλό επίπεδο πίεσης ήχου (Sound pressure level –SPL) τόσο σε παραστάσεις όσο και σε πρόβες και ορισμένες τεκμηριώνουν την απώλεια ακοής σε μουσικούς.

Δυόμισι ώρες έκθεσης σε μουσική χωρίς προστασία σε πρόβες προκαλεί προσωρινή απώλεια ακοής σε 15 dB, 25 dB και 20 dB στα 2 kHz, 4 kHz, και 6 kHz αντίστοιχα, σε μουσικούς συγκροτημάτων rock and roll (Dibble, 1995, “Hearing loss and music”).

Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα είναι παρόμοια με αυτά των βιομηχανικών εργατών. Όλα τα υποκείμενα που μελετήθηκαν από τους Axelsson και Lindgren παρουσίασαν απώλεια ακοής όταν υπερβαίνονται τα 30 dB σε τουλάχιστον μία ζώνη συχνότητας σε τουλάχιστον ένα από τα δύο αυτιά.

Η επίδραση της έκθεσης σε έντονα επίπεδα ήχου στους μουσικούς δεν περιορίζονται στο μουσικό είδος της pop και rock.

Έρευνα σε διευθυντές ορχήστρας σχολείων έδειξε ότι παρουσιάζουν παρόμοια επίπεδα προσωρινής ή μόνιμης απώλειας ακοής. Συγκεκριμένα, η έρευνα των Cutietta, Millin και Royse (1989) με τίτλο Noise induced hearing loss among school band directors έδειξε ότι 66% του δείγματος παρουσίασε σημάδια απώλειας ακοής σε μία ή περισσότερες από τις συχνότητες που ελέγχθηκαν.

Το 34% των περιπτώσεων οφειλόταν στο θόρυβο και όχι στην ηλικία.

Ένα ακόμα πιο ενοχλητικό εύρημα είναι ότι οι διευθυντές ορχήστρας κάτω των 30 ετών παρουσιάζουν απώλεια ακοής που φυσιολογικά σχετίζεται με πληθυσμούς άνω των 50 ετών.

 

Έρευνες σε ηχολήπτες

 

Ακουομετρικές έρευνες πραγματοποιήθηκαν στο 51ο συνέδριο της αμερικάνικης Audio Engineering Society και σε συνάντηση της Audio Engineering Society στο Los Angeles. Οι δύο έρευνες είχαν ως δείγμα 480 επαγγελματίες της βιομηχανίας ηχογραφήσεων.

Η πρώτη έρευνα (Gilman, Kamm και Dirks, 1976) έδειξε ότι το 10% από όσους συμμετείχαν στην έρευνα φάνηκε να έχει μέτρια ως σοβαρή απώλεια ακοής στα 4000 Hz.

Τα αποτελέσματα της δεύτερης έρευνας (Martinez και Gilman, 1988) έδειξαν επίσης μικρή αλλά συνεπή απώλεια ακοής που δεν σχετιζόταν με την ηλικία.

Όπως φαίνεται στην εικόνα 2, η ακουστική ευαισθησία μειώνεται σε 4, 6 και 8 kHz — ίδια αποτελέσματα με τους βιομηχανικούς εργάτες (σύγκρινε με εικόνα 1).

 

Εικόνα 2. Μέσο ακουόγραμμα δείγματος 100 ατόμων (recording engineers).

Για την ηχητική κάλυψη χρησιμοποιούνται  ηχεία που μπορούν να προκαλέσουν SPL αν ξεπεράσουν τα 110 dB-A στη θέση του ακροατή. Οι προδιαγραφές πολλών συστημάτων ήχου  full-range near-field loudspeaker φτάνουν μέχρι τα 123 dB σε broad bandwidth 39 Hz με 22 kHz (+/-1.5 dB). Δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα έλεγχοι για να διαπιστωθεί η εγκυρότητα αυτών των ισχυρισμών.

Όπως και οι μουσικοί, έτσι και οι ηχολήπτες διαθέτουν εξοπλισμό ικανό να δημιουργήσει επικίνδυνα επίπεδα ήχου. Επομένως, και αυτοί είναι εκτεθειμένοι στους ίδιους κινδύνους για την ακοή.

Η έρευνα του W. Bulla (2003) αφορά τους κινδύνους που διατρέχει η ακοή των musicrecording engineers. Ο Bulla μελέτησε δείγμα επτά ηχοληπτών ηλικίας 25-45 ετών που συμμετέχουν σε ηχογραφήσεις μουσικής σε επαγγελματικά περιβάλλοντα ηχογραφήσεων (studio) και ασχολούνταν με διάφορες εργασίες (tracking, over-dubbing και mixing)  για μία εργάσιμη εβδομάδα τον καθένα.

Το 29% του δείγματος παραδέχεται ότι ακούει «κουδούνισμα» στα αυτιά έπειτα από μία κανονική εργάσιμη ημέρα, ενώ 86% χρησιμοποιεί προστασία όταν εκτίθεται σε υπερβολικά επίπεδα ήχου. Το 71% έχει την εντύπωση ότι η βλάβη στην ακοή συμβαίνει μετά τα 100 dB SPL, ενώ κανείς δεν γνώριζε τα κριτήρια ασφαλείας που ορίζει η OSHA (επιτροπή εργασιακής ασφάλειας και υγείας της Αμερικής).

Σε γενικές γραμμές τα επίπεδα θορύβου στη διάρκεια της εργασίας τους κυμαίνονταν μεταξύ 80 dB-A και 95 dB-A, παραμένοντας κάτω από το όριο που ορίζει η OSHA (για την OSHA το όριο είναι τα 90 dB-A SPL για ένα συνεχές εργασιακό οχτάωρο, ενώ για το ΝΙΗ Noise and Hearing-Loss Conference το όριο κατεβαίνει στα 85 dB-A SPL. Αναλυτικά τα κριτήρια ασφαλείς της OSHA παρατίθενται εδώ). Οι ηχολήπτες που μελετήθηκαν δεν φαίνεται να διατρέχουν άμεσο κίνδυνο απώλειας ακοής λόγω θορύβου, αν και μακροπρόθεσμα θα μπορούσαν να υπάρχουν αρνητικές συνέπειες στην ακοή τους.

 

Συμπεράσματα (όχι επιστημονικά, αλλά αυτονόητα)

Αυτή η έρευνα έγινε το 2003 καθώς επίσης και η οδηγία της Ε.Ε υπάρχει και αυτή από το 2003 γιά τα όρια θορύβου .Συνεχίζοντας να αγνοούμε επιδεικτικά τις επιπτώσεις στην δική μας υγεία ,αλλά και των συνανθρώπων μας ,που από άγνοια εκτίθενται σε υψηλές στάθμες ήχου – θορύβου ,αποτελεί και έλλειψη σεβασμού και πολιτισμού.
Η παρατεταμένη ή επαναλαμβανόμενη έκθεση σε δυνατή μουσική σε συνηθισμένες παραστάσεις και περιβάλλοντα όπου μπορεί κανείς να ακούσει μουσική μπορεί να έχει τα ίδια αποτελέσματα με την έκθεση σε θόρυβο σε βιομηχανικούς χώρους εργασίας.
Πόσο ευθυνόμαστε στη πραγματικότητα εμείς οι ηχολήπτες  γιά την εφαρμογή ορίων ακρόασης εντός των  ορίων ασφαλείας;
Το 71% έχει την εντύπωση ότι η βλάβη στην ακοή συμβαίνει μετά τα 100 dB SPL, ενώ κανείς δεν γνώριζε τα κριτήρια ασφαλείας που ορίζει η Ε.Ε 
Πόσοι από τους τεχνικούς και τους εργαζόμενους γνωρίζουν τις επιπτώσεις του θορύβου και των δυνατών εντάσεων στους χώρους όπου εργάζονται ;
Το αμερικάνικο Εθνικό Ινστιτούτο Εργασιακής Ασφάλειας και Υγείας (National Institute for Occupational Safety and Health –NIOSH) εκτιμά ότι ένας στους τέσσερις εργαζόμενους που εκτίθενται σε επικίνδυνα επίπεδα θορύβου θα αναπτύξει απώλεια ακοής ως συνέπεια της έκθεσης αυτής.
Πόσοι από τους επαγγελματίες  γνωρίζουν τις συνέπειες αλήθεια και πόσο θα βοηθούσε μιά σύγχρονη επιστημονική μελέτη όπου θα συμμετείχαν τεχνικοί, μουσικοί, σερβιτόροι μπαρμαν ….

 

επιμέλεια – μετάφραση  StayinAlive Translation Team 

 

 

 

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Creative Commons License https://stayingalive.gr is licensed by B. K. under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 United States License.